Lees het sprookje waar Anna dol op isAssepoester
Het verhaal van een lief meisje, een verloren muiltje en één nacht die alles veranderde: een van de meest herverteld sprookjes ter wereld, in de vorm waarin het voor het eerst in Frankrijk werd opgeschreven.
Er was eens, in een huis dat gelukkig had moeten zijn, een meisje dat haar dagen doorbracht bij de haard, waar ze de as uit de open haard veegde. Haar moeder was gestorven toen ze nog klein was, en haar vader was hertrouwd met een vrouw met twee eigen dochters: dochters die mooie kamers en zachte bedden kregen, terwijl het meisje op een strozak bij de as sliep. Daarom noemden ze haar Assepoester.
Ze klaagde nooit. Ze herstelde de jurken van haar stiefzussen, deed hun haar en verdroeg hun onvriendelijkheid in stilte, want zo waren haar dagen nu eenmaal.
Een uitnodiging voor het paleis
Op een ochtend kwam het bericht dat de zoon van de koning een bal gaf en dat elke jonge vrouw in het land was uitgenodigd. Assepoesters stiefzussen waren dagenlang bezig met het uitkiezen van japonnen en linten, en stuurden haar rond met paskamers en boodschappen, zonder er ooit bij stil te staan dat zij misschien zelf wel wilde gaan. Op de avond van het bal keek ze hoe hun koets over de weg verdween en zat ze alleen bij het vuur zachtjes te huilen, niet uit zelfmedelijden, maar omdat ze voor één avond ook ergens bij had willen horen.
Een fee als peetmoeder
Op dat moment verscheen haar peetmoeder, de fee, die met een zwaai van haar toverstaf een pompoen in een koets veranderde, muizen in paarden en Assepoesters haveloze jurk in een japon van zilver en goud, met bijpassende glazen muiltjes. Maar er was één voorwaarde: de betovering zou eindigen op de klok van middernacht, en geen moment later.
Op het bal herkende niemand het meisje dat alleen binnenkwam. De prins danste de hele nacht met haar, betoverd, en vroeg naar niemands naam dan de hare. Assepoester, die goed op de tijd lette, keek steeds naar de klok, en toen het middernacht sloeg, rende ze weg. De prins riep haar na, en op de trappen van het paleis bleef één glazen muiltje achter.
Het muiltje dat paste
De prins zocht het hele koninkrijk af en liet elke jonge vrouw het achtergelaten muiltje passen, vastbesloten het meisje te vinden aan wie het toebehoorde. Toen zijn mannen bij het huis van Assepoester kwamen, probeerden haar stiefzussen het en faalden, hun voeten te groot. Bijna als een bijgedachte vroeg iemand of er in huis niet nog een meisje was, en Assepoester, nog met as aan haar handen, stapte naar voren.
Het muiltje paste perfect. En toen ze in haar schort greep en het bijpassende muiltje tevoorschijn haalde, bestond er geen twijfel meer over wie ze was. Ze trouwde met de prins en vergaf haar stiefzussen, in het mooiste einde dat zo’n verhaal kan hebben, volledig. Ze verwelkomde hen in haar nieuwe leven op het paleis in plaats van hen buiten te sluiten.
Breton Lullaby
Laat dit zachtjes klinken terwijl je Assepoester voorleest: een traditioneel, met de hand bespeeld wiegeliedje uit Bretagne, in het westen van Frankrijk.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.