Lees het volksverhaal waar Tobia zo van houdtRhodopis en de gouden sandaal
De sandaal van een slavinnetje wordt door een valk meegevoerd, helemaal tot in de schoot van een koning in Memphis, in wat misschien wel het oudste Assepoestersprookje ooit is.
In de Egyptische rivierstad Naucratis woonde een meisje dat Rhodopis heette, wat “met de roze wangen” betekende. Ze was van ver over de zee gehaald en werkte nu in het huis van een vriendelijke meester. Ze hoedde ganzen en waste wol aan de oever van de rivier, terwijl de andere dienstmeisjes haar plaagden om haar blonde haar en haar vreemde accent.
Op een avond, toen Rhodopis haar klusjes klaar had, gaf haar meester, die dol was geworden op haar zachte aard, haar een paar sandalen met zolen van verguld leer, zo fijn dat ze eerder gemaakt leken om in te dansen dan om op te lopen. Die nacht, terwijl de andere meisjes naar een feest in de stad gingen, bleef Rhodopis achter om kleren te wassen aan de rivier, en ze zette haar prachtige sandalen op een platte steen om in de zon te drogen.
Een sandaal meegevoerd door de wind
Terwijl ze aan het werk was, schoot er een valk uit de lucht omlaag, greep één klein gouden sandaaltje van de steen en steeg weer op naar de wolken voordat Rhodopis ook maar kon roepen. Ze had nooit gedacht dat ze het ooit terug zou zien, en terwijl ze een traan wegveegde, maakte ze rustig haar werk af en ging naar huis op haar ene overgebleven sandaal.
Een sandaal in de schoot van een farao
Ver weg, in de grote stad Memphis, hield de jonge farao Amasis zitting in de open lucht. Zonder waarschuwing cirkelde de valk één keer boven zijn hoofd en liet het kleine sandaaltje vallen, zo precies dat het in zijn schoot belandde. Amasis draaide het om in zijn handen, vol verwondering over het kleine formaat en het fijne, verguldde leer, en verklaarde dat hij niet zou rusten voordat hij de voet had gevonden waar het bij hoorde.
Er werden boten de rivier op en af gestuurd, en boodschappers liepen van stad naar stad, tot er eindelijk een aankwam bij het huis in Naucratis waar Rhodopis woonde. Toen ze stilletjes naar voren stapte, op haar ene overgebleven sandaal, en de gouden sandaal naast haar blote voet werd gehouden, kon iedereen zien dat hij perfect paste.
Een koningin van de rivieroever
Amasis bracht Rhodopis zelf naar Memphis, en daar, in het paleis waar de valk de sandaal had laten vallen, maakte hij haar zijn koningin. Ze vergat nooit de ganzen die ze had gehoed of de rivier waar ze wol had gewassen, en er wordt verteld dat ze de rest van haar leven een klein schaaltje graan op haar vensterbank hield, voor het geval er ooit weer een valk op bezoek zou komen.
En dat, zeggen sommigen, is de oudste versie van een verhaal dat sindsdien in honderd verschillende landen is verteld: dat vriendelijkheid, hoe stilletjes ook geschonken, altijd weer de weg naar huis vindt.
Nubisch slaapliedje (Egypte)
Speel dit zachtjes af terwijl je leest: een traditioneel, met de hand gespeeld Nubisch slaapliedje uit Egypte, uit dezelfde cultuur als dit verhaal.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.