Lees de legende waar Anna zo van houdtTiddalik de kikker
Een reusachtige kikker drinkt elke druppel water in het land op, en alleen gelach kan alles weer laten stromen: het geliefde Aboriginalverhaal uit de Droomtijd over Tiddalik de kikker.
Lang geleden, in de Droomtijd, woonde er in de Australische bush een enorme kikker die Tiddalik heette. Hij was veruit de grootste kikker die iemand ooit had gezien, en op een ochtend werd hij wakker met een ongewone dorst. Hij schuifelde naar de dichtstbijzijnde waterpoel en begon te drinken, en te drinken, en te drinken, en eenmaal begonnen kon hij gewoon niet meer ophouden.
Tiddalik dronk tot de waterpoel leeg was, ging toen naar de volgende, en de volgende, en slokte rivieren, meren en beekjes op terwijl hij verderging, tot uiteindelijk elke druppel water in het land in zijn enorme buik was verdwenen.
Een land dat droog kwam te staan
Zonder water begon het land al snel te lijden. Planten verwelkten onder de hete zon, rivierbeddingen barstten en werden stof, en dieren van alle soorten werden zwak en wanhopig van de dorst. Uiteindelijk kwamen de wezens van de bush samen in een grote raad om te bepalen wat er in vredesnaam gedaan kon worden.
Een slim plan
Een wijze oude wombat kwam eindelijk met een idee. Als ze Tiddalik maar aan het lachen konden krijgen, zei ze, dan zou hij vast zijn mond wijd opendoen en al het water dat hij had ingeslikt zou er weer uitstromen. Eén voor één deden de dieren een stap naar voren om het te proberen. De kangoeroe sprong rond op de gekste manier die hij kon bedenken, de kookaburra vertelde zijn grappigste moppen en de koala maakte de onhandigste buiteling, maar Tiddalik bleef gewoon zitten, rond en vol, met een gezicht zo onbewogen als steen.
De dans van de paling
Net toen de dieren de hoop begonnen te verliezen, kronkelde Nabunum de paling naar voren en begon te dansen. Hij draaide en wriemelde zichzelf in de gekste knopen en vormen die iemand ooit had gezien. Hij wiebelde van links naar rechts, knoopte zichzelf vast en maakte zich weer los, tot er uiteindelijk een klein glimlachje verscheen op Tiddaliks enorme gezicht.
De glimlach werd breder en breder, tot Tiddalik hem niet langer kon inhouden en in een enorme, dreunende lach uitbarstte. Op het moment dat zijn bek openging, stroomde al het water dat hij had ingeslikt er in een geweldige vloedgolf uit, en vulde de rivieren, meren en waterpoelen weer, precies zoals ze eerder waren geweest.
De dieren juichten en vierden feest toen het land weer groen werd, en vanaf die dag wordt het verhaal van Tiddalik steeds opnieuw verteld, als herinnering dat zelfs de grootste problemen soms kunnen worden opgelost met een beetje gelach en heel veel samenwerking.
Australian Lullaby
Speel dit zachtjes af terwijl je leest: een traditioneel Australisch slaapliedje, uit hetzelfde land waar dit verhaal thuishoort.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.