Lees het sprookje waar Nelly dol op isBaba Yaga
Een meisje dat het donkere bos in wordt gestuurd, een huis op kippenpoten, en de stille slimheid die haar weer veilig thuisbrengt.
Er was eens een meisje dat Vasilisa heette, wier stiefmoeder nooit van haar had gehouden en wier stiefzussen haar klusjes zwaarder maakten dan nodig was. Op een avond stuurde de stiefmoeder haar diep het bos in voor een boodschap zonder echt doel, behalve dat iedereen in het dorp wist dat diep in dat bos Baba Yaga woonde, en dat niemand die haar hut bezocht ooit hetzelfde terugkwam.
De hut op kippenpoten
Vasilisa liep urenlang voordat ze de hut vond: hij stond op poten als van een reusachtige kip, draaide langzaam rond en werd omringd door een muur van botten. Baba Yaga zelf vloog naar huis in een grote vijzel, stuurde met de stamper en veegde haar sporen weg met een bezem achter zich.
“Waarom ben je gekomen?” vroeg de oude vrouw. Vasilisa, eerder eerlijk dan bang, legde uit dat ze was gestuurd om vuur te halen, omdat haar stiefmoeder de haard had laten uitdoven.
Baba Yaga stemde ermee in haar vuur te geven, maar alleen als Vasilisa eerst voor haar werkte. Ze gaf het meisje een nacht vol onmogelijke klusjes: goede korrels van slechte scheiden, de hele hut alleen schoonmaken en tegen de ochtend een echte maaltijd koken.
Een pop in haar zak
Wat Baba Yaga niet wist, was dat Vasilisa’s overleden moeder haar vlak voor haar dood een klein poppetje had gegeven, met de woorden dat ze het dicht bij zich moest houden en het een beetje eten moest geven als ze in moeilijkheden zat. Die avond gaf Vasilisa het poppetje te eten, en het kwam zachtjes tot leven, sorteerde het graan en veegde de vloeren terwijl Vasilisa sliep, niet door listigheid, maar door het stille geschenk dat haar moeder haar had nagelaten.
De volgende ochtend vond Baba Yaga al het werk gedaan. Onder de indruk, en niet van plan een meisje te houden dat het op de een of andere manier tegen haar had opgenomen, gaf ze Vasilisa een schedel met gloeiende ogen op een stok, om haar de weg naar huis te verlichten en als het vuur te dienen waar ze om had gevraagd.
Thuiskomen
Vasilisa droeg de gloeiende schedel door het bos terug naar het huis van haar stiefmoeder. Het licht ervan, zo bleek, verbrandde alles wat haar daar aangedaan was. Ze overleefde het bos niet door kracht, maar door de stille, zorgvuldige vriendelijkheid die haar moeder haar had nagelaten: het bewijs, in de woorden van het verhaal zelf, dat zachtheid wreedheid kan overleven.
Russisch-Kazachs wiegeliedje
Laat dit zachtjes klinken terwijl je Baba Yaga voorleest: een traditioneel, met de hand bespeeld wiegeliedje uit de Russische traditie.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.