Lees het sprookje waar Anna dol op isAli Baba en de veertig rovers
Een arme houthakker, een rots die opengaat als je de juiste woorden zegt, en een dienstmeisje dat oplet wanneer niemand anders dat doet: een van de meest geliefde verhalen die met Duizend-en-een-nacht naar het westen kwamen.
Ali Baba was een arme man die brandhout sprokkelde in de heuvels boven een stad in Perzië. Op een ochtend, terwijl hij zijn ezels laadde, hoorde hij paarden en klom snel in een boom. Een groep van veertig ruiters hield halt aan de voet van een kale rotswand onder hem. Hun leider keek naar de steen en zei: Sesam, open u, en de wand zwaaide open als een deur.
De ruiters droegen zware zakken naar binnen, kwamen met lege handen weer naar buiten, zeiden: Sesam, sluit je, en reden weg. Toen het in de heuvels weer stil was, klom Ali Baba naar beneden, ging staan waar de leider had gestaan en probeerde de woorden zelf uit. De wand ging open naar een grot met meer oude munten, stoffen en zilver dan de hele stad bezat. Hij vulde een paar kleine zakken, niet meer dan zijn ezels gemakkelijk konden dragen, sloot de wand achter zich en ging naar huis.
Sesam, open u
Hij vertelde het alleen aan zijn vrouw en vroeg haar er niets over te zeggen. Maar zij wilde de munten afmeten en leende een maatbak van de vrouw van zijn broer Kasim, die zich afvroeg waarom ze er opeens een nodig hadden. Ze smeerde wat vet in de bak voor ze hem uitleende, en toen hij terugkwam, zat er één gouden munt aan de bodem vast. Die avond kwam Kasim aan de deur en zei dat hij het wist.
Ali Baba had nooit iets voor zijn broer kunnen verzwijgen. Hij vertelde hem over de grot en de woorden, en bood aan te delen wat hij al naar huis had gebracht. Maar Kasim wilde de grot zelf. De volgende ochtend trok hij met tien muilezels alleen de heuvels in.
De andere broer
Kasim zei: “Open u, Sesam!”, en de wand liet hem binnen. Maar eenmaal binnen, omringd door meer dan hij ooit kon dragen, kon hij het woord niet meer terugvinden. Hij probeerde elke graansoort die hij kende, gerst en tarwe en rogge, en de steen bleef dicht. Toen de rovers terugkwamen en merkten dat er iemand in hun grot was geweest, werden ze woedend, en Kasim kwam niet meer thuis. Ali Baba ging de volgende dag naar boven, zag de wand wijd open staan en de muildieren losjes rondzwerven, en bracht het droevige nieuws over naar de familie. Hij nam Morgiana, de vlotte en zorgvuldige jonge vrouw die in Kasims huis werkte, in zijn eigen huis op om de weduwe van zijn broer te helpen.
De rovers wisten nu dat iemand anders de grot had gevonden, en ze wilden weten wie. Een van hen ging de stad in, vroeg hier en daar naar een man die onlangs was begraven en kwam erachter welk huis van Ali Baba was. Hij zette een klein krijtkruisje op de deur en ging de anderen halen. Maar Morgiana zag het teken toen ze terugkwam van de put, vond het niet fijn en zette stilletjes precies hetzelfde teken op elke deur in de straat. Toen de rovers die nacht kwamen, konden ze het ene huis niet van het andere onderscheiden en gingen met lege handen weg.
De oliekruiken
De aanvoerder probeerde het zelf nog een keer. Hij kwam naar de stad met een rij muilezels en veertig hoge oliekruiken, en vroeg Ali Baba, die een vriendelijk gastheer was, of hij een nacht op de binnenplaats mocht rusten. Eén kruik bevatte olie. In elk van de andere zat een wachtende rover. Maar Morgiana ging olie halen om haar lamp te vullen, hoorde een gefluister uit een kruik en begreep het meteen. Ze verhitte de ene kruik met echte olie tot die heel heet was, goot een beetje in de bovenkant van elk van de andere, en de rovers kwamen krioelend naar buiten, over de muur, en hielden niet op met rennen.
De aanvoerder kwam nog een laatste keer terug, maanden later, vermomd als lakenkoopman. Hij raakte bevriend met de zoon van Ali Baba en werd te eten gevraagd. Morgiana, die de schotels binnenbracht, herkende zijn gezicht. Ze vroeg of ze voor de gasten mocht dansen, zoals ze wel vaker deed, met een dunne dolk plat in haar hand als onderdeel van de dans. Ze draaide en kwam steeds dichter bij de koopman, en bij de laatste draai bleef ze stil voor hem staan, liet de dolk zakken en zei dat dit geen lakenkoopman was maar de aanvoerder van de rovers, die alweer was teruggekomen. Hij was de deur uit en weg voordat iemand van tafel was opgestaan. Ali Baba, die inmiddels begreep hoeveel hij haar verschuldigd was, gaf Morgiana haar vrijheid en een thuis bij het gezin zolang ze wilde, en na verloop van tijd trouwden zij en zijn zoon. De grot lag nog steeds in de heuvels met al het goud erin, maar het verhaal dat de familie op winteravonden vertelde, ging nooit echt over de schat. Het ging over de jonge vrouw die haar ogen open hield terwijl iedereen naar het goud keek.
Nami, Ya Yasminti
Laat dit zachtjes klinken terwijl je Ali Baba voorleest: Nami Ya Yasminti, slaap, mijn kleine jasmijn, een wiegeliedje uit de Levant, dezelfde uithoek van de wereld waar de verteller vandaan kwam.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.