Lees de legende waar Elena zo van houdtDe legende van de watermeloen
Verbannen naar een onbewoond eiland met niets dan zijn eigen vindingrijkheid ontdekt een jonge prins een vreemd zaadje dat alles verandert: de geliefde Vietnamese legende van An Tiem en de eerste watermeloen.
Lang geleden, in de tijd van de oude Hung-koningen, woonde een jongeman die An Tiem heette. Hij was opgenomen in de koninklijke familie en had een comfortabel leven aan het hof gekregen. Hij werkte hard, leefde eenvoudig en was geliefd, maar op een dag zei hij zonder na te denken dat alles wat goed was in zijn leven van zijn eigen handen kwam, niet als geschenk van iemand anders, zelfs niet van de koning.
De koning, die dit hoorde, vatte de woorden op als een belediging en vergat alle jaren van trouwe dienst van An Tiem. In zijn woede liet hij An Tiem, samen met zijn vrouw en kinderen, ver van het vasteland brengen en achterlaten op een klein, onbewoond eiland, met slechts een beetje rijst, een mes en wat eenvoudig gereedschap om van te overleven.
Alleen op een onbewoond eiland
Veel gezinnen hadden het misschien opgegeven, maar An Tiem en zijn vrouw weigerden te wanhopen. Samen bouwden ze een eenvoudige hut van takken en bladeren, groeven naar vers water en verzamelden alle vruchten en wortels die het eiland te bieden had, vastberaden er het beste van te maken.
Zaden op de wind
Op een ochtend vloog een zwerm wilde vogels laag over het eiland en liet een handvol vreemde zwarte zaadjes op het zand bij hun hut vallen. Nieuwsgierig verzamelde An Tiems vrouw er een paar en plantte ze, elke dag zorgvuldig begietend, zonder te weten wat er, als er al iets zou komen, zou groeien.
Weken later hadden dikke groene ranken zich over het zand verspreid, en tussen de bladeren hingen grote, ronde vruchten met een donkergroene, gestreepte schil. Toen de familie er eindelijk een opensneed, vonden ze binnenin helderrood vruchtvlees, zoet, koel en vol kleine zwarte pitjes, anders dan alles wat ze ooit hadden geproefd.
Een boodschap over het water
De ranken groeiden zo snel dat de familie al gauw veel meer fruit had dan ze ooit kon opeten. An Tiem kreeg een idee: hij kerfde zijn naam in de schil van verschillende vruchten en liet ze meedrijven op de zeestromingen, in de hoop dat iemand op het vasteland ze ergens zou vinden en zou weten dat zijn familie nog leefde.
Vissers haalden al snel de vreemde gestreepte vruchten uit hun netten en bewonderden het zoete rode vruchtvlees binnenin. Het nieuws verspreidde zich snel langs de kust over een gezin, verbannen en met niets achtergelaten, dat een nieuw leven had opgebouwd door alleen maar geduld en hard werken.
Een koning verandert van gedachten
Toen het verhaal de koning eindelijk bereikte, was hij ontroerd. Precies de eigenschap die hij ooit had gestraft, An Tiems rustige vertrouwen in zijn eigen twee handen, had zijn gezin niet alleen laten overleven op het eiland, maar er ook laten bloeien. Vol spijt liet de koning An Tiem halen en verwelkomde hij zijn hele gezin met eer thuis.
Vanaf die dag stond de zoete vrucht die het gezin had ontdekt in het hele land bekend als dua hau, de watermeloen, en hij wordt nog steeds in heel Vietnam verbouwd en geliefd, een blijvende herinnering dat hard werken, geduld en hoop zelfs ballingschap kunnen veranderen in overvloed.
Au O
Speel dit zachtjes af terwijl je leest: een traditioneel Vietnamees slaapliedje, uit hetzelfde land waar deze legende thuishoort.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.