Lees de legende waar Elena zo van houdtDe adelaar en de cactus
Een rondtrekkend volk volgt de belofte van een god door het land, op zoek naar één teken: een adelaar, een cactus en een slang, dat hun eindelijk zou vertellen waar thuis was.
Lang geleden zwierf het volk van de Mexica generaties lang rond, op zoek naar een plek om eindelijk thuis te noemen. Hun god Huitzilopochtli had hun één belofte gedaan om hun reis te leiden: wanneer ze een adelaar op een stekelige cactus zagen zitten, een slang verslindend, dan was dat de plek, en alleen die plek, waar ze hun stad moesten bouwen.
Jarenlang trokken de Mexica door dalen en over bergen, altijd naar de hemel kijkend, altijd zoekend tussen de cactussen langs hun pad, maar het teken verscheen nooit. Sommigen werden moe en wilden zich vestigen waar de grond vriendelijk was, maar de ouderen herinnerden iedereen aan de belofte, en het volk liep verder.
Een moeras midden in een meer
Uiteindelijk bracht hun reis hen naar de oevers van een groot meer, waarvan het water zo breed was dat ze de overkant nauwelijks konden zien. Midden in het water lag een klein, moerassig eilandje, het soort plek waar niemand een stad zou willen bouwen, modderig en half overstroomd en vol riet.
Eindelijk het teken
Maar toen de Mexica beter naar dat eilandje keken, zagen ze het: een grote adelaar, rechtop op een nopalcactus die uit de rots groeide, met een slang zachtjes in zijn snavel. De mensen vielen stil en begonnen toen te huilen van opluchting, want na zoveel jaren van omzwervingen hadden ze eindelijk de plek gevonden die Huitzilopochtli hun had beloofd.
Een stad gebouwd op water
Ze gingen meteen aan het werk, dreven houten palen in de modder en bouwden hun huizen hoger en hoger boven het moeras, tot er een hele stad uit het meer zelf oprees, overal doorkruist door kanalen in plaats van straten. Ze noemden haar Tenochtitlan, en na verloop van tijd groeide ze uit tot een van de grootste steden die de wereld ooit had gezien, met markten, tempels en tuinen die zacht op het water rustten waar de adelaar ooit had gestaan.
Tot op de dag van vandaag staat de adelaar nog op zijn cactus, met de slang in zijn snavel, precies in het midden van de vlag van Mexico: een gehouden belofte, meegedragen van een lange tocht door het land tot in het hart van een natie.
Duerme, Mi Estrellita
Speel dit zachtjes af terwijl je leest: een traditioneel, met de hand gespeeld Mexicaans slaapliedje, uit dezelfde cultuur als deze legende.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.