Lees het sprookje waar Tobia dol op isMomotaro, de perzikjongen
Een van Japans meest geliefde volksverhalen, al generaties lang doorverteld: over een onwaarschijnlijke held, drie onwaarschijnlijke vrienden en de moed om op te komen tegen wie op de zwakken jaagt.
Lang geleden woonden er in een rustig dorpje in Japan een oude man en een oude vrouw. Ze hadden zelf geen kinderen, en hoewel hun dagen vredig waren, ontbrak er altijd een beetje iets. Elke ochtend liep de oude man de bergen in om hout te hakken, en elke ochtend liep de oude vrouw naar de rivier om kleren te wassen.
Op een dag, toen de oude vrouw bij het water zat te knielen, zag ze iets vreemds op zich af drijven: een enorme perzik, groter dan ze ooit had gezien, die zachtjes op de stroming dobberde. Ze waadde het water in, ving hem op in haar armen en droeg hem naar huis, terwijl ze zich al voorstelde hoe zoet hij zou smaken.
Maar toen zij en de oude man die avond de perzik wilden openmaken, spleet hij vanzelf open, en in plaats van een pit zat er een baby’tje in, dat naar hen allebei lachte. Verbaasd en dolblij voedde het oude echtpaar hem op als hun eigen kind en noemden hem Momotaro: “Perzikjongen.”
Een jongen groeit snel als hij geliefd is
Momotaro groeide op tot een sterke, snelle en vriendelijke jongen, het soort kind dat zijn eten deelde voordat iemand erom hoefde te vragen. Maar het dorp waar hij opgroeide was niet altijd in vrede. Ver over de zee, op een plek genaamd Onigashima, het Demoneneiland, plunderde een bende oni de kust en roofde voedsel, schatten en gemoedsrust van iedereen die ongelukkig genoeg was hun pad te kruisen.
Toen Momotaro oud genoeg was, vertelde hij zijn ouders dat hij van plan was naar het eiland te varen en er een einde aan te maken. Ze probeerden het hem niet uit zijn hoofd te praten, maar vroegen alleen wat hij nodig had. Zijn moeder maakte een zakje kibi dango voor hem, zoete gierstbolletjes, om onderweg mee te nemen.
Drie vrienden, drie dumplings
Op weg naar het strand kwam Momotaro een hond tegen, die vroeg waar die heerlijke geur vandaan kwam. Momotaro deelde een knoedel, en de hond, dankbaar en trouw, vroeg of hij mee mocht. Verderop ontmoette hij een aap en daarna een fazant, en aan ieder bood hij dezelfde vriendelijkheid aan: een knoedel en een uitnodiging. Een voor een gingen ze met hem mee op reis, niet omdat hij het hun beval, maar omdat hij als eerste vrijgevig was geweest.
Samen bouwde de onwaarschijnlijke bemanning, een jongen, een hond, een aap en een fazant, een klein bootje en zeilde naar Onigashima.
Demoneneiland
Toen ze aankwamen, wachtten de oni achter hoge ijzeren poorten, zeker dat niemand het zou wagen hen te komen halen. Maar de fazant vloog over de muren en viel van boven aan, de aap beklom de poort en schoof het slot van binnenuit open, en de hond hield stand bij de deur, terwijl Momotaro zelf recht de zaal van de demonen in liep en hun aanvoerder oog in oog uitdaagde.
Niet de grootte van het leger besliste de strijd, maar het feit dat vier heel verschillende vrienden hadden geleerd als één te vechten. Tegen de avond gaf het hoofd van de oni zich over en leverde hij alles in wat zijn bende door de jaren heen had gestolen: goud, zijde en schatten uit dorpen langs de hele kust.
Thuiskomen
Momotaro en zijn drie vrienden zeilden naar huis met de schat hoog opgetast in hun bootje. Hij hield hem niet voor zichzelf: hij deelde hem met het dorp, gaf terug wat terug te geven viel en hielp buren die tekort waren gekomen. Zijn bejaarde ouders, die ooit een perzik in de rivier hadden gevonden zonder te vermoeden waar dat toe zou leiden, leefden trots hun dagen uit en waren nooit meer alleen.
Itsuki no Komoriuta: een echt Japans slaapliedje
Laat dit zachtjes op de achtergrond klinken terwijl je Momotaro voorleest: een traditioneel, met de hand bespeeld wiegeliedje uit hetzelfde land als het verhaal van vanavond.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is het eerste verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.