Lees het volksverhaal waar Zummy zo van houdtDe kinderen van Lir
Vier koningskinderen worden door de betovering van een jaloerse stiefmoeder in zwanen veranderd en zingen negenhonderd jaar lang over de wateren van Ierland voor ze de weg naar huis vinden.
Lang geleden, in Ierland, had koning Lir vier kinderen van wie hij boven alles hield: Fionnuala, de oudste, en haar drie jongere broers, Aodh, Fiachra en Conn. Nadat hun moeder was gestorven, trouwde Lir met haar zus, Aoife, in de hoop dat zij van de kinderen zou houden als van haar eigen kinderen.
Een tijdlang deed ze dat ook. Maar langzaam, terwijl ze zag hoeveel van Lirs hart nog steeds aan de kinderen toebehoorde, ontwikkelde Aoife een koude, ongelukkige jaloezie die ze niet van zich af kon schudden. Op een dag, aan een meer genaamd Derravaragh, sprak ze een oude, duistere betovering uit over de vier, en waar een ogenblik eerder vier kinderen hadden gestaan, dreven nu vier witte zwanen op het water.
Een lied over het water
De betovering kon hun stemmen niet wegnemen, en dus konden Fionnuala en haar broers, zelfs als zwanen, nog steeds spreken en zingen, liefelijker dan enige vogel of harp die ooit in Ierland was gehoord. De vloek zou standhouden, vertelde Aoife hun, negenhonderd jaar lang: driehonderd jaar op het meer van Derravaragh, driehonderd op de woeste Zee van Moyle tussen Ierland en Schotland, en nog eens driehonderd op een stormachtige westelijke zee, voordat hij ooit gebroken kon worden.
Negenhonderd jaar wachten
Door stormen en ijs, door eeuwen van verandering aan de oevers waar ze rondcirkelden, bleven de vier zwanen dicht bij elkaar, terwijl Fionnuala haar broers warm en veilig hield onder haar vleugels. Mensen die in de schemering langs het water kwamen, bleven soms staan, ervan overtuigd de mooiste muziek van hun leven te horen, zonder te vermoeden dat die kwam van vier betoverde kinderen die ooit van koninklijke bloede waren geweest.
De klok die de betovering verbrak
Eindelijk, na negenhonderd lange jaren, hoorden de zwanen iets nieuws over het water drijven: het geluid van een klein kerkklokje dat voor het eerst over Ierland luidde. De oude betovering had gezegd dat ze zou breken zodra zo’n klok te horen was, en dus begonnen bij dat geluid de veren af te vallen, en werden Fionnuala en haar broers weer zichzelf, al waren ze nu ontzettend oud, na negen eeuwen in hun zwanenlichaam te hebben geleefd.
Een vriendelijke monnik die de klok had gehoord vond hen en zorgde zachtjes voor hen tot aan hun laatste dagen. En de vier, die in negenhonderd jaar nog nooit van elkaar gescheiden waren geweest, werden eindelijk samen te ruste gelegd, zij aan zij, zoals ze altijd hadden gedreven, vleugel aan vleugel, op het water.
Zelfs nu, zegt het verhaal, wordt een lied dat ’s avonds zachtjes over een stil Iers meer klinkt soms het lied van de kinderen van Lir genoemd, gezongen door vier die nooit, zelfs niet in negenhonderd jaar, echt alleen waren.
Seoithin Seo
Speel dit zachtjes af terwijl je leest: een traditioneel, met de hand gespeeld Iers slaapliedje, uit dezelfde cultuur als dit verhaal.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.