Lees het sprookje waar Nelly dol op isUrashima Taro
Een visser die vriendelijk is voor een kleine schildpad, een paleis onder de zee waar de tijd anders verstrijkt, en een doos die hij nooit mag openen: een van de oudste en meest bezinnende sprookjes van Japan.
Lang geleden woonde er in een vissersdorp aan de kust van Japan een vriendelijke jonge visser, Urashima Taro genaamd. Op een avond, toen hij over het strand naar huis liep, zag hij een groepje kinderen dat een kleine zeeschildpad die ze hadden gevangen zat te porren en te plagen. Taro vroeg hun te stoppen, en toen ze dat niet wilden, kocht hij de schildpad van hen voor een paar muntjes en droeg hem voorzichtig terug naar de waterkant, waar hij hem vrijliet.
De schildpad zwom een langzame cirkel, alsof hij voor hem boog, en verdween onder de golven. Taro dacht er verder niet meer aan, tot de volgende ochtend, toen hij in zijn bootje aan het vissen was en er naast hem een grote schildpad opdook, veel groter dan degene die hij had gered, en sprak. Hij zei dat de dochter van de Drakenkoning, prinses Otohime, had gehoord wat hij had gedaan en hem zelf wilde bedanken, en bood aan hem naar haar paleis onder de zee te brengen.
Het paleis onder de zee
Taro klom op de rug van de grote schildpad en samen zonken ze langzaam onder de golven, door water dat rustiger en helderder werd naarmate ze dieper kwamen, tot ze bij een paleis van koraal en parels kwamen, met poorten van bleekgroene jade. Prinses Otohime kwam hem zelf begroeten, mooier dan iedereen die hij ooit had gezien, en bracht hem naar binnen om hem te bedanken voor zijn vriendelijkheid jegens de kleine schildpad, die een van haar eigen bedienden was geweest.
Taro bleef in het paleis als eregast. Vissen in felle kleuren dansten voor hem op de binnenplaatsen, en vanuit de ramen van het paleis zag hij tegelijk de kersenbloesems van de lente, het groen van de zomer, de rode bladeren van de herfst en ergens in de verte vallende sneeuw, alsof alle seizoenen er samen woonden. Hij zei tegen zichzelf dat hij maar een paar dagen zou blijven, en elke dag leek zo sterk op de vorige dat hij de tel kwijtraakte van hoeveel er werkelijk voorbij waren gegaan.
Het doosje
Na verloop van tijd dacht Taro steeds vaker aan zijn oude moeder, aan het dorp en aan het bootje dat hij op het zand had achtergelaten, en hij zei tegen de prinses dat hij naar huis moest. Otohime vond het jammer dat hij ging, maar ze probeerde hem niet tegen te houden. Ze gaf hem een klein gelakt doosje, dichtgebonden met een zijden koord, en vroeg hem te beloven het nooit te openen, wat er ook gebeurde, als hij ooit naar haar terug wilde kunnen keren. Taro beloofde het, en de grote schildpad droeg hem door het water terug naar het strand dat hij had verlaten.
Maar het dorp dat Taro aantrof was niet het dorp dat hij zich herinnerde. Het pad naar het huis van zijn moeder leidde naar een leeg veld. Niemand die hij tegenkwam kende zijn naam, en toen hij eindelijk iemand vond die oud genoeg was om zich een visser genaamd Urashima Taro te herinneren, vertelde de oude man hem dat een jongeman met die naam zo’n driehonderd jaar eerder op zee was verdwenen en nooit meer was gezien.
De jaren
Taro ging op het zand zitten met het doosje in zijn handen en begreep eindelijk wat het paleis van Otohime hem had gekost zonder dat hij het merkte: elk van die driehonderd jaar had al die tijd stilletjes op hem gewacht, en het enige wat ze bij hem vandaan had gehouden, was haar waarschuwing. Zonder het echt te besluiten maakten zijn handen het zijden koord los, en een zachte witte nevel steeg op uit het doosje en dreef weg over het water.
Op datzelfde moment werd Taro’s haar wit, zijn rug kromde zich en zijn handen werden mager en vol rimpels, alsof alle jaren die hij had gemist zich tegelijk zachtjes over hem heen legden. Hij was nu een oude man, alleen op het strand waar hij ooit een kleine groene schildpad had bevrijd. Maar tot zijn eigen verrassing merkte hij dat hij niet bang was, en dat een deel van hem, het deel dat zich het paleis herinnerde, en de prinses, en de schildpad die in het ondiepe water voor hem boog, precies zo jong bleef als het altijd was geweest, zolang hij leefde.
Okinawan Lullaby
Laat dit zachtjes klinken terwijl je Urashima Taro voorleest: een traditioneel wiegeliedje uit Okinawa, de eilandenketen waar Japan de zee ontmoet.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.