Lees het sprookje waar Tobia dol op isPinocchio
Een houten pop, gesneden door een eenzame houtsnijder, een neus die bij elk leugentje groeit, en een lange reis naar huis: het meest geliefde verhaal dat ooit in het Italiaans is geschreven.
In een klein werkplaatsje in een Toscaans dorp sneed een oude houtsnijder, Geppetto genaamd, een pop uit een blok dennenhout. Hij wilde een klein houten jongetje dat hij overal mee naartoe kon nemen, de hele wereld over. Nog voordat hij de mond had afgemaakt, begon de pop te lachen, en Geppetto wist meteen dat dit geen gewoon stuk hout was. Hij noemde hem Pinocchio.
Geppetto had bijna niets, maar hij verkocht zijn enige warme jas om een schoolboek voor Pinocchio te kopen, in de hoop dat de pop zou leren lezen. Een wijze oude krekel die in de werkplaats woonde, vertelde Pinocchio dat jongens die niet naar goede raad luisteren later veel spijt krijgen. Pinocchio wilde er niets van horen, en de volgende ochtend ruilde hij onderweg naar school het boek in voor een kaartje voor een poppenkast.
De vos en de kat
Onderweg ontmoette Pinocchio een vos en een kat, die gehoord hadden dat hij een paar gouden munten bij zich had. Ze vertelden hem over een toverachtig veld waar een begraven munt in één nacht uitgroeide tot een hele boom vol goud. Pinocchio, die rijkdom mee naar huis wilde nemen voor Geppetto, geloofde er elk woord van, en tegen de ochtend waren de munten en de twee vreemden verdwenen.
Een lieve fee met haar in de kleur van de hemel vond Pinocchio en nam hem in huis. Toen ze vroeg wat er van zijn munten was geworden, schaamde hij zich en loog hij. Bij elke leugen werd zijn neus langer, tot die zo lang was dat hij zich in de kamer niet meer kon omdraaien. Hij huilde en beloofde de waarheid te vertellen, en de fee, die zag dat hij het meende, maakte zijn neus weer gewoon.
Speelgoedland
Pinocchio wilde daarna echt naar school gaan. Maar een jongen die hij kende vertelde hem over een plek die het Speelgoedland heette, waar geen lessen waren en geen klokken, alleen spelletjes van de ochtend tot de avond. Pinocchio zei tegen zichzelf dat hij maar een paar dagen zou blijven. De dagen werden weken, en hij vergat helemaal dat Geppetto thuis op hem wachtte.
Op een ochtend werd Pinocchio wakker met lange grijze oren, en hij begreep, te laat, waarom er in het Speelgoedland geen school was. Hij rende zo snel als hij kon weg van die plek. Toen hij eindelijk in het dorp aankwam, was de werkplaats leeg. Een buurman vertelde hem dat Geppetto een bootje had gebouwd en de zee op was gegaan om hem te zoeken, en niet was teruggekeerd.
In de buik van de grote vis
Pinocchio dook het water in om hem te zoeken. Hij zwom een dag en een nacht, tot een enorme vis zijn bek opendeed en hem in zijn geheel inslikte. En daar, in het donker, zittend bij het licht van een klein kaarsje, zat Geppetto, die al weken eerder was ingeslikt. Ze hielden elkaar vast en huilden, en toen zei Pinocchio dat ze daar niet zouden blijven. Terwijl de grote vis sliep, klommen ze over zijn tong naar buiten en zwommen naar de kust.
Daarna ging Pinocchio aan het werk. Hij haalde water, vlocht manden, waakte ‘s nachts om Geppetto weer beter te maken en spaarde elke munt voor hen tweeën. Hij deed het niet om iets te worden; hij deed het omdat Geppetto zijn jas had verkocht voor een schoolboek en voor hem de zee op was gevaren. Op een ochtend werd Pinocchio wakker en ontdekte dat hij niet langer van hout was. Hij was een echte jongen, en hij was dat al heel lang stilletjes aan het worden geweest.
Ninna Nanna di Barberino
Laat dit zachtjes klinken terwijl je Pinocchio voorleest: een traditioneel, met de hand bespeeld wiegeliedje uit Barberino, in de heuvels van Toscane, hetzelfde platteland waar het verhaal werd geschreven.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.