Lees de fabel waar Elena dol op isDe vos en de druiven
Een hongerige vos, een wijnrank vol druiven net buiten bereik, en een van de oudste trucs waarmee mensen zichzelf ooit voor de gek hebben gehouden: een van de kortste en meest geciteerde fabels van Aesopus, na vijfentwintig eeuwen nog steeds waar.
Op een hete middag kwam een vos over een droog heuvelpad naar beneden draven, met een lege maag en niets om te laten zien na een hele ochtend jagen. Onderaan de helling, in een oude, half verwilderde wijngaard, vond ze een wijnstok die hoog in een olijfboom klom, vol trossen druiven die zo donker en vol waren dat het zonlicht dwars door hun schil leek te gloeien.
De vos ging op haar achterpoten zitten onder de hoogste, rijpste tros van allemaal en keek omhoog. De druiven hingen vlak boven haar, dichtbij genoeg om hun zoetheid te ruiken, en ze zei tegen zichzelf dat dit gemakkelijk zou zijn.
De eerste sprong
Ze dook laag, spande zich en sprong, maar haar kaken sloten zich om niets dan warme middaglucht, een handbreedte onder de laagste druif. Ze landde, schudde zich uit en probeerde het meteen opnieuw, deze keer wat hoger, en kwam nog steeds met lege handen naar beneden.
Ze deed nog een stap achteruit om een aanloop te nemen, stormde toen naar voren en sprong met alle vier de poten van de grond, en voor één heldere seconde raakte haar neus de onderste druif en zette ze de hele tros zachtjes aan het schommelen, net buiten bereik, voordat ze weer op de droge aarde neerkwam.
Opnieuw proberen
Ze rustte even uit in de schaduw en keek hoe de druiven weer tot stilstand kwamen, en zei tegen zichzelf dat nog één poging genoeg zou zijn. Ze probeerde van opzij te springen, toen vanaf een klein aardheuveltje, en toen met een aanloop de helling af, maar elke poging liep hetzelfde af: de druiven hingen precies waar ze altijd hadden gehangen, en de vos lag eronder op de grond.
Uiteindelijk ging ze hijgend zitten, met zere pootjes van de stenige grond, en keek een hele tijd naar de druiven omhoog zonder nog te proberen te springen.
Zure druiven
Ze snoof één keer, wierp haar kop in de lucht en besloot hardop dat de druiven waarschijnlijk toch zuur waren, hard en onrijp, en de moeite voor een vos niet waard. Ze draaide zich om en draafde de heuvel af met opgeheven kin, alsof ze ze nooit had gewild.
Maar druiven die zo lang in de warme middagzon hebben gehangen, aan een wijnstok die zo gezond is, zijn zelden zuur, en achter haar rijpten ze ongemoeid en gaaf rustig verder in het licht. Het blijkt vaak makkelijker om te besluiten dat je iets nooit hebt gewild, dan toe te geven dat je er simpelweg niet bij kon.
Greek Cypriot Lullaby
Laat dit zachtjes klinken terwijl je De vos en de druiven voorleest: een traditioneel wiegeliedje uit Cyprus, uit dezelfde Griekstalige wereld waar de fabels van Aesopus al vijfentwintig eeuwen doorheen reizen.
Meer verhalen, meer slaapliedjes
Dit is een verhaal uit een groeiende verzameling traditionele verhalen van over de hele wereld, elk gecombineerd, waar mogelijk, met een echt slaapliedje uit dezelfde cultuur.